Stacja Pogotowia Ratunkowego w Olsztynie powstała 1 czerwca 1949 roku staraniem działaczy Zarządu Okręgu Polskiego Czerwonego Krzyża. Mieściła się w małym baraczku przy ul. Ratuszowej, gdzie zajmowała 3 pomieszczenia przeznaczone na dyżurkę personelu, ambulatorium i dyspozytornię. Dyżur 24 godzinny zabezpieczały 2 karetki z obsadą sanitariusz i kierowca, pielęgniarka przyjmująca wezwania i obsługująca pacjentów w ambulatorium, położna, która wyjeżdżała do wszystkich wezwań a od 17.00 lekarz. Pielęgniarki, położne, sanitariusze oraz kierowcy byli zatrudnieni etatowo, lekarze zaś pełnili dyżury w ramach pracy społecznej. Administrację sprawował PCK. Wzmianka o społecznej pracy lekarzy może budzić zdziwienie, ale takie były początki pomocy doraźnej oparte na społecznym zaangażowaniu kadry medycznej.

           Wiosną 1950 roku powstała jako samodzielna jednostka Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego. Siedziba Stacji została wówczas przeniesiona z ul. Ratuszowej na ul. Partyzantów 82, gdzie Stacja otrzymała 9 pomieszczeń. Zatrudniała wówczas 30 pracowników etatowo oraz 6 lekarzy na dyżury wyjazdowe. Zadania WSPR obejmowały świadczenia usług dla ludności miasta i powiatu Olsztyn, oraz nadzór merytoryczny nad powstałymi Powiatowymi Stacjami Pogotowia, których łącznie z podstacjami było 24.

           W 1956 roku uruchomiono lotnictwo sanitarne. Początek był skromny, był tylko jeden samolot typu IKS 13 obsługiwany przez pilota, mechanika i pracownika personelu białego zabieranego doraźnie z bazy. Kolejny przełom to rok 1963, w którym rozpoczęto radiofonizację WSPR i całego podległego mu terenu. Było to olbrzymie ułatwienie pracy, zwiększające operatywność zespołów, które po wykonaniu jednego zadania nie musiały wracać do bazy. Powstała też jako jednostka Wojewódzkiej Stacji Pracownia Łączności Radiowej. Systematycznie zwiększano obsadę i ilość dyżurujących karetek.

           Lata 1964-68 to okres utrudnień w pracy Pogotowia spowodowany przemianowaniem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego na Miejską Stację Pogotowia Ratunkowego co ograniczyło znacznie nadzór merytoryczny nad terenem, a także uszczupliło budżet Stacji. Mimo tych utrudnień w 1967 roku uruchomiona została na bazie Ośrodka Zdrowia Podstacja w Barczewie, a rok później oddano do użytku wybudowany w czynie społecznym garaż przy tej Podstacji.

           W 1969 roku uruchomione zostało Ambulatorium chirurgiczne na bazie Przychodni Chirurgicznej przy ul. Mariańskiej. Dwa lata później Ambulatorium Internistyczne w tym samym miejscu. Odciążyło to znacznie pracę zespołów wyjazdowych, a także wyraźnie poprawiło jakość świadczeń leczniczych. W tym samym czasie utworzono Ambulatorium Pediatryczne w przychodniu na ul. 1-go Maja.

           Kolejny krok do poprawy jakości usług z zakresu medycyny ratunkowej to uruchomienie Zespołu Wypadkowego. W tym czasie pracowało już 9 zespołów wyjazdowych. W 1972 roku rozszerzono działalność o kolejne Ambulatoria - Wenerologiczne i Stomatologiczne.

           1-go marca 1974 roku uruchomiony został pierwszy w Olsztynie Wyjazdowy Zespół Reanimacyjny, w którym pracował lekarz anestezjolog lub chirurg, pielęgniarka anestezjologiczna, sanitariusz i kierowca - specjalnie przeszkoleni z zakresu reanimacji. W 1975 roku WSPR przestała istnieć jako samodzielna jednostka. W ramach reorganizacji w służbie zdrowia wcielono ją do struktury Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego jako Dział Pomocy Doraźnej. W tym czasie zwiększono zatrudnienie i fachowość kadry. Felczerów przeniesiono do pracy w dyspozytorni (dotychczas pracowali w ambulatorium i zespołach wyjazdowych) .

          Rok 1976 przynosi ze sobą zakup pierwszego śmigłowca sanitarnego, a rok 1979 drugiego śmigłowca. Był to znaczny skok w kierunku poprawy komfortu transportu pacjentów zwłaszcza, że śmigłowiec był wykorzystywany do transportu ciężko chorych pacjentów. Wykonywano wiele lotów ratowniczych z udziałem zespołu karetki "R".

          W 1973 roku opracowano plan budowy Szpitala ZOZ i w planie tym ujęto Pogotowie Ratunkowe. Jednak roku później skreślono z planu inwestycję. W listopadzie 1974 roku zakupiono pawilon typu Mikołajki, który został postawiony na posesji Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego przy ul. Żołnierskiej, gdzie jako Dział Pomocy Doraźnej funkcjonowaliśmy
od 1 marca 1978 r. do 1 lutego 1992 r.

          Wraz z przeprowadzką z ul. Partyzantów na ul. Żołnierską i obchodami 5-cio lecia istnienia zespołu reanimacyjnego (03.1979 r.) została otwarta Szkoła Ratownictwa na bazie Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych. W szkole tej społecznie pracowali lekarze i pielęgniarki z zespołu "R".

          W lutym 1992 roku Wojewoda Olsztyński ponownie powołuje Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego jako samodzielną jednostkę. W tym czasie powstaje myśl o utworzeniu Zintegrowanego Zespołu Ratownictwa Medycznego tzw. Centrum Działań Ratowniczych. W związku, z tym w lutym 1992 roku z baraku przy ul. Żołnierskiej WSPR przeniosła się do budynku Straży Pożarnej.

          Od dnia 1 stycznia 1999 roku w związku z wprowadzaną tego dnia reformą samorządu terytorialnego organem założycielskim WSPR został Samorząd Województwa Warmińsko- Mazurskiego. Na mocy uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z grudnia 2004 roku z dniem 1 marca 2005 roku nastąpiła likwidacja Kolumny Transportu Sanitarnego oraz przejęcie jej przez Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego. W maju 2005 r po ukończeniu remontu pomieszczeń biurowych oraz pomieszczeń dla zespołów wyjazdowych, szatni i magazynu leków zmieniła się siedziba WSPR – przeniesiona została z wynajmowanych dotąd pomieszczeń do siedziby przy ulicy Pstrowskiego 28 B. W listopadzie 2006 roku na ulicę Pstrowskiego 28 B została przeniesiona Dyspozytornia Medyczna.